Antoine Bodar

Dienen is ook duiden en verschaffen van beschutting.

header-05.jpg
 
Warning: array_shift() expects parameter 1 to be array, boolean given in /var/www/vhosts/antoinebodar.nl/httpdocs/wp-content/themes/antoine_bodar/single.php on line 14

Wachten

10 december 2020 |  Antoine Bodar

Dit jaar (2020) is mijn persoonlijke wachten — en dat van anderen met mij — hier in de Eeuwige Stad niet begonnen met de Advent maar al veel eerder. Per decreet van het vicariaat Rome ben ik — op voordracht van de Nederlandse bisschoppenconferentie — vanaf 9 september 2020 benoemd tot rector van de pelgrimskerk voor Nederlandstaligen, bijgenaamd de ‘Friezenkerk’, en tevens tot ‘capellanus neerlandicus’, kapelaan voor de in Rome wonende vaderlanders.
Wel benoemd (voor onbeperkte tijd), maar nog niet in openbare functie.
Het nog niet in functie getreden zijn heeft van doen met het beheer van de chiesa santi Michele e Magno (kerk van de heilige Michael en Magnus), zoals het bedehuis formeel heet.

De kwestie is deze:
Sinds 1989 is aan de Nederlanders het gebruiksrecht van deze kerk gegund. Dat is de verdienste van de rector van het (inmiddels opgeheven) Nederlandse College in Rome van destijds. Martinus Muskens heeft op grond van historisch onderzoek het Vaticaan — precieser: de fabbrica daar (de kerkfabriek dan wel het gebouwenbeheer van de Kerkstaat) — ervan overtuigd dit recht toe te staan.
Om het gebruik en de beheersing van dit tot het Vaticaan behorende huis van God passend te organiseren is toen een kerkbestuur gevormd. Daartoe is toen daarom opgericht de stichting ‘Willibrordcentrum’, terstond ondersteund door de stichting ‘Vrienden van de Friezenkerk’. Beide volgens het Nederlandse rechtssysteem en voorts met elkaar verbonden.

In jonger verleden heeft het Vaticaan de Nederlandse bisschoppen de voorkeur te kennen gegeven het beheer van de Friezenkerk volgens het canonieke (kerkelijke) recht te doen organiseren en niet volgens het Nederlandse zoals tot voor kort. Zulks betekent het bestuur, zijnde de stichting ‘Willibrordcentrum’, op te heffen om het kerkelijke rechtssysteem mogelijk te maken. Ten einde de beheersverandering te doen plaats vinden heeft de bisschop gedelegeerde van Nederland namens de conferentie in januari 2020 hier in Rome overleg gepleegd met het bestuur van de ons voor gebruik gegunde Michael en Magnus.
De overgang van het wereldlijke rechtssysteem naar het kerkelijke is weliswaar geschied, maar omtrent de wijze waarop is nog debat. En daarom ben ik wel benoemd maar nog niet in openbare functie — behoudens dan het sinds 1 november celebreren van de zondagse eredienst.
Wijs is het, volgens mij althans, mij buiten het klaarblijkelijk nog gaande debat te houden. Ik ben de persoon van daarna.

Wat behelst nu de overgang van het wereldlijke naar het kerkelijke rechtssysteem?
Het is de verandering van de vergadercultuur — met alle stemmen gelden gelijk — naar het niet demokratische maar hierarchische denken dat eigen is aan de Kerk. Dat beduidt natuurlijk tevens dat luisteren naar eenieder wezenlijk is en dat het altijd schrander is eerst raad te vragen en gegeven raad in deemoed te overdenken.

Was bij het nu voorbije Nederlandse rechtssysteem in de Friezenkerk het bestuur van de stichting ‘Willibrordcentrum’ rechtspersoon, heden is dat de rector, geheel volgens het kerkelijke recht (canones 127, 228, 532, vooral 536 en 537). De rector wordt ter zijde gestaan door twee raden — een economische en een pastorale. Het betreft de door het canonieke recht bepaalde raden met adviserende, niet beslissende bevoegdheid. De rector heeft te luisteren naar de raden en zich zonder ophouden door de beide raden laten corrigeren en hij blijft verder verantwoording verschuldigd — zoals in mijn geval — aan de bisschop gedelegeerde van Nederland en wat het Vaticaan aangaat aan de daar verantwoordelijke bisschop van de fabbrica van Sint Pieter, eigenares van de kerk Michael en Magnus.

Wanneer deze rector dus als benoemde ook in alle opzichten zal functioneren staat in het teken van hoop en geduld, van wachten en afwachten. Schone voortzetting van de Advent.