Antoine Bodar

In bezoedeling gedijt de zuivering

header-05.jpg
 

In bezoedeling gedijt zuivering

9 maart 2019 |  Antoine Bodar |  Nederlands Dagblad

Nederlands Dagblad 9 III 2019

Antoine Bodar

 

IN BEZOEDELING GEDIJT ZUIVERING

In de opening van de Veertigdagentijd klinkt de oproep luid ons voor God te reinigen, ons te bedenken dat we stof zijn en tot stof wederkeren, ons hart te scheuren opdat God het herschept en zuiver maakt.

Want wie zich bezoedeld heeft en zich daarvan bewust wordt blijkt ontvankelijk voor Gods barmhartigheid die in ons zuivering brengt. Dat geldt persoonlijk  als christen maar ook gemeenschappelijk als christenheid.

Het gelaat van de Kerk is zo bezoedeld door vooral de eigen knechten dat afhankelijkheid  van Gods genade eens te meer wordt beseft en de onderdompeling in bezoedeling alleen nog zuivering kan geven op straffe dat de Kerk verdwijnt in de nacht van de zonden.

Ofschoon de huidige bezoedeling de katholieke bedienaren aankleeft, lijden ook protestanten onder deze openbare schande.

De Heer weet of machtsmisbruik en sexueel misbruik ook in die kringen zich voordoen. Maar meer dan protestanten zijn katholieken geënt op de wereldwijde Kerk, terwijl zij tevens van oudsher haar beschouwen als de bruid van Christus, heilig als Zijn gezellin maar zondig in haar leden. En dat in enen.

Wonderlijk mag het heten dat ook de buitenwereld katholieken als één enkele gemeenschap beschouwt, voorop de rechtbanken van de media, de infotainment-shows op televisie en de berichten in de dagbladen waar weinig nog informatie wordt gescheiden van mening.

Juist de eenvoudige katholiek die geen scherpe tong heeft om zijn geloof te verdedigen moet het ontgelden.  Zelden vindt hij passende woorden de ondervragers van repliek te dienen en zo de moed te houden voor de Kerk als de familie van Chistus te blijven uitkomen.

Toen in de jongste nazomer de schanddaden, door de geestelijkheid bedreven in Pennsylania, aan het licht kwamen, begon in Nederland de mediale oorlog tegen de Kerk, die na het rapport Deetman en de op grond daarvan genomen maatregelen wat was geluwd, van voren af aan.  Onderwijl is duidelijk dat dergelijke onthullingen in alle werelddelen nog op zich laten wachten.

Van 21 tot 24 februari heeft paus Franciscus in het Vaticaan een conferentie bijeen geroepen om inzake het misbruik tot concrete en doeltreffende maatregelen te komen. En die komen er: Het kerkelijk recht wordt aangepast en de cultuur van het sparen van de naam van de Kerk ten koste van slachtoffers vindt zijn einde. Samenwerking met het wereldlijke recht blijft niet meer uit.  Niettemin wordt het geduld van de buitenwereld getart.

In zijn slotverklaring plaatste paus Bergoglio de misdrijven in de Kerk in de brede context van de huidige maatschappij. Zulks niet tot ieders tevredenheid. De Kerk is deel van de wereld — in de wereld maar niet van de wereld.  Te zeer net als de wereld geworden, heeft zij zich in de grote crisis van nu gestort.

Terwijl mij de frontale aanval op de Kerk in Nederland naar aanleiding van het openbaar worden van de kerkelijke misdrijven in Pennsylvania heeft verbaasd, bracht de verschijning van het boek ‘Sodoma’ door de Franse journalist Frédéric Martel bij mij onthutsing en slapeloosheid teweeg. Waarom raakt mij dat ‘onderzoek in het hart van het Vaticaan’, zoals de (echte) ondertitel luidt, en waarom kost het mij moeite daarop te reageren in de media die daarop aandrongen?

Met het sexuele misbruik ging het voor mij om het partij trekken voor de onschuldigen en de schuldbelijdenis van de zijde van de Kerk. Hier betreft het een zodanig gedrag van prelaten in het Vaticaan, dat — indien het waar is — het Apokalyptische beest  is uitgebroken te midden van huichelarij en de tijd voor de Antichrist begonnen lijkt.

De auteur verzekert weliswaar de lezer dat hij de Kerk niet wil aanvallen, maar zijn boek leest als een uitgekiende en massieve aanval op de Kerk met het oogmerk het homohuwelijk door de Kerk erkend te krijgen. Al staat het boek op naam van Martel, het aantal medewerkers eraan is legio en de ervoor gemaakte reizen zijn schier oneindig. Er moet dus veel geld mee gemoeid zijn en de pressiegroep van belanghebbenden daarachter zal groot zijn.

Na alles wat naar buiten is gekomen, nu dit nog. En terwijl ik dit schrijf, circuleren berichten van geestelijken die zusters hebben misbruikt met her en der bij zwangerschap zelfs dwang tot abortus. Indien dit waar is, hetwelk God verhoede, dan blijken er toch ook heterosexuele priesters te bestaan en niet alleen homosexuele, zoals het boek ‘Sodoma’ wil doen geloven. Want de door Martel verdedigde stelling  is dat normale mannen in het Vaticaan, voor zover aanwezig,  progressief zijn en abnormale mannen oerconservatief en homofoob — een fobie die voortkomt  uit verberging van eigen abnormaliteit, terwijl het onderhouden van het celibaat bij hen alleen bij uitzondering niet zou geschonden.

Ook indien niet alles per se onwaar is wat in dit boek wordt beweerd, dan nog valt weinig echt na te gaan. Waar gaat de bewijsvoering over in sinuering, suggestie, kwaadsprekerij, roddel,  verdachtmaking,  laster? Tegenover zo’n boek staat de ondervraagde uit de Kerk wapenloos en machteloos en zo voel ik mij precies. Hoe dit alles ook zij, anders dan Martel voorstelt, zal het bij het kwaad dat hij schildert gaan om de uitzonderingen, waarbij de goeden onder de slechten lijden.

Ik woon op de andere oever van de Tiber dan het Vaticaan maar ik ken sedert de twintig jaar dat ik in Rome huis menigeen die daar hard werkt en die een gewoon geestelijk leven leidt in dienstbaarheid aan de Kerk, de paus en zijn burelen.

Eens te meer is het de tijd de besmeuring van de Kerk het hoofd te bieden door standvastigheid, moed en trouw, door zuivering, inkeer en bekering.

De Heer heeft beloofd trouw te blijven aan Zijn Kerk en haar niet te laten overweldigen door de poorten van de hel.