Antoine Bodar

Adrianus kardinaal Simonis is nu opgevolgd als aartsbisschop van Utrecht. De tijd dus bij uitnemendheid dank uit te spreken jegens hem die in moeilijkste tijd stand heeft gehouden

– in weerwil van vijandigheid, verguizing, onwelvoegelijkheid. Ten slotte is hij niet meer in beperkte maar ook in brede kring gewaardeerd geworden als de herder van het vaderland. Hij is van meetaf aan de dienaar van de Heer – te meer nadat het hoge ambt hem is opgelegd. Hij is de pastorale figuur die in priesterlijke arbeid van luisteren en nabij zijn en van bedienen van sacramenten en prediken van Gods Woord zijn eerste taak is blijven zien – ondanks allerlei belangrijk vergaderen. Zijn zorgelijkheid in het openbaar was weliswaar niet steeds bemoedigend maar zijn zorgen kwamen alleszins overeen met door velen ervaren werkelijkheid. Daarom is zijn zorgelijkheid hem als eerlijkheid aangerekend.
De Heer belone zijn trouw en zijn vroomheid en zijn volharding en bovenal zijn nederigheid.
Hulde aan Adrianus Simonis die vooralsnog als kardinaal de eerste vertegenwoordiger van Nederland blijft bij de Heilige Stoel.

Nu nog dit: Vrijzinnigen zijn niet minder bemind door de Heer dan orthodoxen maar de toekomst tot verbreiding van het Rijk God is minder aan hen dan aan orthodoxen. Vieringen van Woord en gebed. Op bepaalde plaatsen de Eucharistie. Zo gaat het toe in Missiegebieden. Genoeg gedebatteerd. Bidden is beter. Zo blijkt nog eens uit het kloeke standpunt vanuit het generalaat van de Dominicanen ten aanzien van sommige van hun resterende broeders in Nederland over het priesterschap. De poging tot discussie daarover door het ochtendblad Trouw, waar mijns inziens geen enkele redacteur nog echt onderlegd is in de Rooms-katholieke leer, is tot mislukken gedoemd.