Antoine Bodar

Italië even verwisseld voor Spanje, Rome voor Barcelona. En dat voor een televisieprogramma over de Catalaanse architect Antoni Gaudí (1852-1926), tegenwoordig aangemerkt als ‘architect van God’ niet alleen wegens de kerk Sagrada Familia waaraan hij vanaf 1883 tot aan zijn dood heeft gebouwd en waarvan de voltooiing nog uitblijft maar ook wegens zijn zaligverklaringsproces dat in 2003 op diocesaan niveau is afgesloten.
Liever doener dan schrijver heeft Gaudí weinig in schriftuur nagelaten. Daarenboven is in 1936 tijdens de Burgeroorlog het archief van de architect geplunderd, ondergebracht bij zijn graf in de crypte van Sagrada Familia. Wat is het gevolg? Speculaties en fantasieën. Want welk zo genoemd weldenkend mens begrijpt heden nog dat een figuur als Gaudí sober en celibatair geleefd kan hebben – vurig katholiek als gelovige maar evengoed eigenzinnig als bouwmeester? Wat een halve eeuw geleden menigeen nog kon volgen, lijkt voor velen nu een leefwijze van de Middeleeuwen.
Het Gaudí-geheugen opfrissend stap ik in het vliegtuig en tref ter plekke de televisieploeg om hier in twee dagen tijds Gaudí’s nalatenschap in steen nog eens te beschouwen. De populariteit van Sagrada Familia blijkt als afbeelding tot koektrommelniveau te zijn gestegen. ‘Zou de kerk wel afgebouwd moeten worden’, vraagt Inès ten Berge terwijl we staan in het machtige middenschip. ‘Heeft niet de lieve Heer meer aan een voltooid dan aan een onvoltooid bedehuis’, vraag ik terug.
Mèt Sagrada Familia is de parochiekerk van Gaudí in zijn studententijd, Santa Maria del Mar, voor mij hoogtepunt: De hoge Catalaanse gothiek van zeshonderd jaar eerder bevrucht in traditie en vernieuwing de Gaudíaanse bouwstijl van de boetekerk, toegewijd aan de Heilige Familie.