Antoine Bodar

Terug in het vliegtuig naar Rome daags na de tweede aflevering van Soeterbeeck in nieuwe stijl – elke dinsdag rechtstreeks uitgezonden vanuit Studio Plantage in Amsterdam tegenover het huis waar ik mijn eerste studententijd heb gewoond. Plek van herinneringen tegenover Artis waar vooral in de nacht leeuwen en beren van zich lieten horen. Daar toen begon mijn boekenkast zich zo uit te dijen dat de vrees niet uitbleef weldra met boeken en al door de houten vloer te zakken. Verhuizing bleek noodzakelijk.
Waar eens het bevolkingsregister van Amsterdam zich bevond en in mijn tijd skeletten van grote dieren stonden opgesteld, worden al weer geruime tijd van achter de hoge ramen televisieprogramma’s als De wereld draait door de zender op gestuurd. De rechtstreekse uitzending geeft extra spanning maar is prettig om niet te zeggen aangenaam. Het moet meteen goed, althans zo weinig mogelijk slecht, en de verbinding met de kijkers is meteen. Dat is de sensatie die ik ook als kijker niet ervaar wanneer met hoogtij- en zomerdagen ingeblikte programma’s het scherm bezetten.
Spanning bij televisie-opnames is anders. Enerzijds kan de opname toch nog eens over, anderzijds is het zaak zo te spreken dat monteren geen afbreuk doet aan hetgeen door de spreker wordt bedoeld.
Weer anders is spanning voor optreden in een zaal – vooral bij een debat zoals dat op de avond na Soeterbeeck in de Amsterdamse Rode Hoed. ‘Verkoopt God nog?’ Titel van het thema alleen al, daarenboven georganiseerd door NRC Handelsblad, stelt het gemoed weinig gerust. Maar de wellevendheid wijkt niet in de gedachtenwisseling en de stemming blijft vriendelijk.
Terwijl ik dit opschrijf, is het vliegtuig met de daling bij Rome begonnen. Ik kom thuis, vestibule voor het eeuwige Vaderhuis.